„HALLO! Jestem” – wyróżnienie
„Hallo! Tutaj jestem” opowiadanie Klaudii Kostyk (17 lat)
Już jesteśmy po wystawieniu ocen, po feriach. Każdy po cichu planuje wakacje, obozy wakacyjne. Nauczyciele planują, jakie wycieczki klasowe zorganizować. Aż tu nagle w mediach pojawiają się dziwne informacje o narastającym zagrożeniu, związanym z wirusem SARS-CoV-2. Donoszą o tajemniczym wirusie w dalekich Chinach. Jednak wszystko przyspiesza. Wirus pojawia się w Europie, początkowo we Włoszech. Czwartego marca 2020 mamy pierwszy przypadek w Polsce. Na razie nie ma paniki. Jednak z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień wszystko się zmienia. Sklepy pozamykane, ulice puste, większość społeczeństwa zaszyła się w domach. Zaczęła obowiązywać nauka zdalna. Dla nauczycieli i uczniów to nowość. Początkowo obawy związane ze sprzętem, sposobem jak to wszystko ma wyglądać? Teraz to coraz częściej codzienność wielu uczniów, kursantów i studentów. W dobie pandemii jesteśmy skazani na naukę zdalną, dla niektórych to fajny sposób na przyswajanie wiedzy. Inni cierpią z braku kontaktu z nauczycielami, rówieśnikami. Brakuje rozmowy z nauczycielem, rówieśnikami, „face to face”.
Nauka zdalna ma wiele zalet. Nie trzeba rano wstawać, by dojechać do szkoły. Lokalizacja cię nie ogranicza, a rynek edukacyjny stoi otworem! Pewnie nieraz spóźniłeś się do szkoły lub na uczelnię stojąc w korkach. Ucząc się zdalnie oszczędzamy czas na dojazdy, a przy okazji nie narażamy się na związany z tym stres. Możemy też więcej czasu spędzić z domownikami. E-learning wykorzystuje także wiele multimedialnych form prezentowania wiedzy, takich jak nagrania, filmy, gry oraz prezentacje, które są atrakcyjne dla ucznia. Tylko gdzie w tym wszystkim jesteśmy my uczniowie? Hallo, czy ktoś zastanawia się nad tym, co przeżywamy, będąc cały czas w domu przed ekranem komputera? Nie każdy potrafi sam się uczyć. To jest trudne, ponieważ nie każdy uczeń ma tyle motywacji do nauki, aby samodzielnie przygotować się do zajęć. Szczególnie, gdy nikt nie sprawuje nad nim kontroli, a wokół jest wiele rozpraszaczy. W domu wokół nas jest tyle przedmiotów i sytuacji, które mogą łatwo rozpraszać, a co za tym idzie – odciągać od nauki. Wielką wadą jest również ograniczenie kontaktów międzyludzkich. Brakuje rozmowy z nauczycielem, uśmiechu i wspólnych rozmów na przerwach. Ucieczek na przerwach do pobliskiego sklepiku po śniadanie, jogurt czy też colę.
Jesteśmy bardzo dobrze przygotowani do życia w wirtualnym świecie, ale nauka zdalna jest dla nas czymś nowym. Fajnie, że opanowaliśmy nowoczesne techniki nauki. Na pewno się nam to przyda w pracy zawodowej. Jednak za tym wszystkim stoi jakieś ale…..Tak naprawdę za chwilę zapomnimy jak wyglądamy, zapomnimy nasze głosy. To wszystko trwa już rok. Nasza wirtualna szkoła działa już trzy semestry. Czy ktoś zastanowił się nad tym, jak będzie wyglądało nasze życie po tych wszystkich przeżyciach? Czy wchodząc w dorosłość będziemy potrafili ze sobą rozmawiać, dzielić się emocjami, troskami? Wiem jedno: brakuje nam szkoły fizycznej i namacalnej. Za każdym komputerem kryje się uczeń, który tak wiele chciałby powiedzieć. Może krzyknąć: Hallo, tutaj jestem!
(tytuł i redakcja tekstu – HK)
