Marcowy wykład Towarzystwa Miłośników Ziemi Kościańskiej poświęcony był Robertowi Kochowi – twórcy bakteriologii chorób zakaźnych, zdobywcy Nagrody Nobla. O słynnym (choć nieco zapomnianym) mikrobiologu opowiadał dr Marcin Adamczak.
Przez epidemię koronawirusa nazwisko Roberta Kocha znalazło się na ustach wszystkich lekarzy (zwłaszcza niemieckich), którzy zajmowali się badaniem chorób zakaźnych i epidemii.
Robert Koch (właściwie: Heinrich Hermann Robert Koch) urodził się w Clausthal w 1843 roku. Po maturze rozpoczął studia medyczne na uniwersytecie w Getyndze. Po odbyciu praktyki w Hamburgu, osiedlił się w Wolsztynie, gdzie w latach 1872-1880 pracował jako lekarz obwodowy. W latach 1880-1885 był współpracownikiem Cesarskiego Urzędu Zdrowia w Berlinie, a w 1885 roku otrzymał nominację na profesora higieny i bakteriologii na Uniwersytecie w Berlinie. W latach 1891-1904 był dyrektorem berlińskiego Instytutu Chorób Zakaźnych przemianowanego na Robert Koch – Institut. W 1876 roku odkrył i opisał laseczkę wąglika, a dwa lata później zarodniki gronkowca. W ten sposób jako pierwszy udowodnił, że przyczyną choroby zakaźnej jest mikroorganizm. W 1882 roku odkrył patogen gruźlicy. Za to odkrycie w 1905 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny i stał się znany na całym świecie. W latach 1883-1907 prowadził liczne ekspedycje naukowe w Egipcie, Indiach, Afryce Południowej, Afryce Wschodniej, Włoszech oraz Indonezji i Nowej Gwinei. Podczas tych wypraw zajmował się badaniami m. in. nad cholerą, dżumą i malarią.
Koch, obok Ludwika Pasteura, był jednym z twórców mikrobiologii lekarskiej. Udoskonalił techniki badań bakteriologicznych, wprowadzając nowe metody hodowli kultur bakterii na żelatynie oraz nowy sposób ich barwienia. W Wolsztynie, w budynku, w którym Koch mieszkał i pracował, znajduje się poświęcone mu muzeum, a w oficynie budynku mieści się Stowarzyszenie Naukowe oraz Fundacja im. Roberta Kocha.
Dla uczczenia jego zasług 1 lipca 1891 roku otwarty został Instytut Chorób Zakaźnych Królestwa Prus, którym Koch kierował do 1904 roku. Był to jeden z pierwszych biomedycznych instytutów badawczych na świecie. Uczniami Kocha byli tacy uczeni i późniejsi nobliści jak: Paul Ehrlich i Emil von Behring.
Robert Koch zmarł w 1910 roku na atak serca podczas pobytu sanatoryjnego w Baden-Baden. W dwa lata po jego śmierci berliński instytut został nazwany jego imieniem, które nosi do dziś.
